การใช้วัจนภาษาและอวัจนภาษา

ภาษาแบ่งออกเป็น2ประเภท

1)วัจนภาษา

2)อวัจนภษา 

ความหมายของวัจนภาษา

               วัจนภาษาหรือถ้อยคำภาษาหมายถึงภาษาที่ใช้คำพูดหรือลายลักษณ์อักษรเขียนแทนคำพูดที่กำหนดตกลงใช้ร่วมกันในสังคมให้ทำหน้าที่แทนมโนภาพของสิ่งต่างๆที่ปรากฎแก่มนุษย์ภาษาถ้อยคำเป็นภาษาที่มนุษย์สร้างขึ้นอย่างมีระบบหลักเกณฑ์ทางภาษาหรือไวยกรณ์ซึ่งคนในสังคมต้องเรียนรู้และใช้ภาษาในการ ฟัง  พูด  อ่าน  เขียน

การใช้วัจนภาษาในการสื่อสาร

              ควรพิจารณาเรื่องต่อไปนี้

    1)ความชัดเจนและถูกต้อง กล่าวคือ ต้องเป็นภาษาที่เข้าใจตรงกันทั้งผู้รับสารและส่งสารถูกต้องตามหลักภาษาสำหรับภาษาไทยนั้นผู้ส่งสารต้องคำนึงถึง

-ความหมายของคำ   

                -การเขียนและการออกเสียงคำ    

 -การเรียบเรียงประโยค

2)ความเหมาะสมเพื่อให้การสื่อสารบรรลุเป้าหมายผู้ส่งสารต้องคำนึงถึง                               

                          -ใช้ภาษาให้เหมาะสมกับลักษณะการสื่อสาร                   

 -ใช้ภาษาให้เหมาะสมกับลักษณะงาน    

         -ใช้ภาษาให้เหมาะสมกับสื่อ                           

    -ใช้ภาษาให้เหมาะสมกับผู้รับสารเป้าหมาย

ความหมายของอวัจนภาษา                     

                อวัจนภาษา  หมายถึง ภาษาที่ไม่ใช้ถ้อยคำเป็นภาษาซึ่งแฝงอยู่ในถ้อยคำกิริยาอาการต่างๆตลอดจนสิ่งอื่นๆที่เกี่ยวข้องกับการแปลความหมายเช่น น้ำเสียง  การตรงต่อเวลา  การยิ้มแย้ม  การสบตา  การเลือกใช้เสื้อผ้า เป็นต้น สิ่งเหล่านี้ แม้จะไม่ใช้ถ้อยคำแตกผ้สามารถสื่อความหมายให้เข้าใจได้  บรรพต  ศิริวิชัย  ได้แบ่งวัจนสารไว้7ประเภท

      1)เทศภาษา หมายถึง อวัจนสารที่เกิดจากลักษณะของสถานที่ที่ใช้ติดต่อสื่อสารกัน     

       2)กาลภาษา หมายถึง ภาษาที่เกิดขึ้นจากลักษระของเวลาหรือระยะเวลาขณะสื่อสารกันระหว่างผู้ส่งสารและผู้รับสาร           

          3)เนตรภาษา หมายถึง อวัจนสารที่เกิดจากการใช้ดวงตาหรือสายตาเพื่อถ่ายทอดถึงอารมณ์และความรู้สึกระหว่างผู้ส่งสารและผู้รับสาร       

       4)สัมผัสภาษา หมายถึง เป็นอวัจนสารที่เกิดจากการสัมผัส เพื่อสื่อให้ทราบถึงอารมณ์และความรู้สึกต่างๆ 

    5)อาการภาษา หมายถึง อวัจนสารที่เกิดจากการเคลื่อนไหวของร่างกายเพื่อการสื่อสาร   

     6)วัตถุภาษา หมายถึง อวัจนสารที่เกิดจากการใช้วัตถุสิ่งของต่างๆเพื่อสื่อความหมายบางประการให้ปรากฏ     

       7)ปริภาษา หมายถึง การใช้เสียงประกอบถ้อยคำที่พูดซึ่งน้ำเสียงจะบ่งบอกถึงอารมณ์และความรู้สึกได้เป็นอย่างดี 

บรรณานุกรม

                     เปลื้อง ณ  นคร. 2542.ภาษาวรรณนาวิวัฒน์และวิบัติของภาษาไทยพิมพ์ครั้งที่2.กรุงเทพมหานคร.เยลโล่การพิมพ์

 

edit @ 3 Sep 2010 16:05:01 by ละอองจัย

edit @ 9 Sep 2010 13:53:20 by ละอองจัย

edit @ 9 Sep 2010 14:34:52 by ละอองจัย

Comment

smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????   ??????????????????
smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????

Tweet